WCZESNA INTERWENCJA I REHABILITACJA

DIAGNOSTYKA I REHABILITACJA ZABURZEŃ NEUROFIZJOLOGICZNYCH

  • ocena rozwoju dziecka;
  • tworzenie i weryfikacja programów usprawniania neurofizjologicznego;
  • konsultacje dla rodziców i opiekunów;

 

  • wcześniactwo;
  • stany okresu okołoporodowego i urazy porodowe;
  • aberracje chromosomowe;
  • choroby nerwowo-mięśniowe;
  • stany padaczkowe;
  • wrodzone wady rozwojowe;
  • zespoły porażenne;
  • choroby wzroku i słuchu oraz zespoły sprzężone;
  • urazy: czaszkowo-mózgowe, kończyn, krwiaki nad- i podtwardówkowe;
  • mikrozaburzenia czynności mózgu;
  • stany po przeszczepach narządów i kończyn

 

W procesie tworzenia programu bazy rozwojowo edukacyjnej uwzględniamy zawsze indywidualne potrzeby dziecka, Jego sferę psychiczną, ruchową, społeczną i emocjonalną.

Kompleksowo wykorzystujemy elementy metod neurofizjologicznych oraz psychologiczno pedagogicznych np.:

  • NDT-Bobath
  • Knillów
  • Marii Montessori
  • Weroniki Sherborne
  • Kinezjologii Edukacyjnej
  • muzykoterapii
  • wspierane sprzętem rehabilitacyjnym lub elementami języka migowego jako jedną z form komunikacji

Zaburzenia rozwojowe dzieci mają różnorodną etiologię. Może ona obejmować uwarunkowania genetyczne, nieprawidłowości w życiu płodowym i w przebiegu samego porodu lub incydenty z życia osobniczego (urazy, choroby z powikłaniami w obrębie ośrodkowego układu nerwowego).

Potrzeba wczesnej pomocy występuje niezależnie od przyczyn zaburzeń. Ponieważ objawy problemów rozwojowych mogą występować od urodzenia, pomoc powinna być dostępna już od pierwszych tygodni życia. A „wcześnie” rozumiemy od razu – wtedy, gdy rodzice lub lekarz zauważą niepokojące objawy bez względu na to czy dziecko ma 2,8… tygodni czy 18 lub więcej miesięcy.

 

Nie ma jednej, niezawodnej recepty czy metody stymulującej i wspierającej dziecko z problemami rozwojowymi. Każde dziecko rozwija się indywidualnie i w innym rytmie, ma swoje uzdolnienia oraz specyficzne trudności. Dlatego wszystkie działania rehabilitacyjne, pomocniczo-terapeutyczne, interdyscyplinarne, lecznicze mające na celu wspieranie i ułatwianie procesu rozwojowego, powinny być dostosowane do jego indywidualnych potrzeb i możliwości zdrowotnych.

 

Rehabilitacja daje szansę na kształtowanie się prawidłowych kontaktów z rówieśnikami oraz pierwszych relacji z rodzicami, a to one warunkują dalszy rozwój psychomotoryczny, edukacyjny, społeczny i emocjonalny dziecka. Pozwala uruchomić wszystkie potencjalne rezerwy procesu rozwojowego, przez co ulega poprawie ich ogólny stan zdrowia oraz funkcjonowanie osobiste i społeczne -będą lepiej przygotowane do podjęcia nauki lub samodzielnego i niezależnego życia w otoczeniu rówieśników.

 

Prawidłowe nawiązywanie kontaktów z otoczeniem jest podstawowym warunkiem rozwoju psychomotorycznego dziecka.

 

W przypadku najmłodszych dzieci (noworodków czy niemowląt), uczymy rodziców sposobu wplatania danych technik  usprawniania interdyscyplinarnego w czynności dnia codziennego takie jak: czynności pielęgnacyjne, ubieranie, rozbieranie, mycie, kąpanie czy przewijanie. Pokazujemy również sposoby prawidłowego pozycjonowania ciała dziecka w zabawie czy karmieniu tak aby w codziennych sytuacjach stymulować rozwój psychomotoryczny, psychopedagogiczny, utrwalać efekt terapii lub wręcz zapobiegać wadom postawy.

Nie zapominamy przy tym o współpracy czynności integracji wielozmysłowej, gdyż to przez zmysł wzroku, słuchu, smaku, dotyku, węchu, koordynacji i równowagi odbieramy bodźce z ciała i otoczenia dające nam szansę na prawidłowy oraz równomierny rozwój psychomotoryczny. Aby dziecko mogło prawidłowo funkcjonować – biegać, skakać, manipulować, owe zmysły muszą ze sobą ściśle i harmonijnie współpracować.

Opracowanie: Inez Meissner